| |
De tweede GR in Turkije; in de voetsporen van Saint Paul
Dit informatieblad is een aanvulling op het artikel over de Saint Paul Trail in Op Pad 3/2004. In het artikel vind je veel meer algemene informatie. Net als in het geval van de Lycian Way, hebben we voor de Saint Paul Trail maar een deel van de route gelopen (namelijk delen van de eerste en derde sectie, tussen Perge en het meer van Egirdir). Bovendien liepen we op een moment dat de route nog niet gemarkeerd en beschreven was. Onze ervaringen kunnen dus afwijken van jouw eigen ervaringen. Mocht je belangrijke aanvullende informatie hebben die in dit informatieblad niet mag ontbreken, stuur dan een mailtje naar de Redactie Op Pad.
Nogmaals, omdat Op Pad maar een deel van de route heeft kunnen verkennen, is dit lijstje verre van compleet. Voor ons waren de hoogtepunten in ieder geval:
* De beklimming van de Davraz Dagi
Ooit Turken in een oranje overall bij een skilift gezien? Bij de Davraz Dagi kan het. We waren daar begin april, niet om te skiën (stel je daar niet te veel van voor, het is erg beperkt) maar om de 2635 meter hoge Davraz Dagi op sneeuwschoenen te beklimmen. Veel van de top hebben we niet kunnen zien, want het sneeuwde en mistte enorm. We kwamen tot ongeveer 2300 meter en keerden toen terug naar het Ski Hotel op ca 1800 meter waar het de rest van de dag sneeuwde (mooi: Turkse vrouwen met hoofddoek en sneeuwboots). Daar sliepen we een nacht om de volgende dag een doorsteek te maken naar Yukarigödere, aan de weg tussen Egirdir en Candir. De ochtend begon goed, een waanzinnige besneeuwde bergwereld, maar er viel die dag wederom een enorm pak sneeuw en het zicht werd minder dan 50 meter. Uiteindelijk keerden we terug naar het Ski Hotel en daalden over een sprookjesachtige vlakte af naar Egirdir. Achter ons trok het plotseling open en daar lag in al zijn naaktheid de Davraz Dagi: een schitterende berg!
* De Yazli Canyon
We lieten ons met een taxibusje vijf kilometer buiten Sütcüler afzetten om een stuk saaie stofweg over te slaan. Wat volgde was een klim door de rotsen naar een plateau op 945 meter waarna we een lange afdaling (een sleutelpassage door een nauw couloir waar we wilde geiten zagen) maakten in een ongekend ruige en adembenemende kloof waar het geurde naar tijm en munt en volop orchideeën bloeiden. We konden de rivier gedurende lange tijd volgen, onderweg zwommen en picknickten we en genoten we van de koelte. Uiteindelijk kwamen we de kloof weer uit bij Karacoaran waar een forellenkwekerij staat. Hier kun je grandioos forel eten (ui, tomaat, olie, vuur, forel en salade met citroen; meer niet. En brood natuurlijk, altijd brood) en bier drinken en je tent opzetten, warme douches zijn aanwezig.
Overigens kent de hele route drie kloven. Naast de Yazli Canyon zijn dat de Koprulu Canyon (in het gelijknamige Nationaal Park) en een kleinere canyon tussen Adada and Sipahiler.
* Egirdir en Sütcüler
Buiten de start- en finishplaatsen om zijn dit de grootste steden op de route. Neem echt de tijd er wat langer te blijven, want het zijn aangename plekken met een sfeer die je alleen in berggebieden aantreft.
Egirdir (18.000 inw) ligt op een hoogte van 924 meter aan het gelijknamige meer (het op vier na grootste van Turkije), omringd door bergen waar in april nog volop sneeuw op ligt. Zéér dramatisch! In de 'stad' kun je alles kopen wat je bent vergeten en bovendien is er een geldautomaat, diverse restaurants en hotels. Wij sliepen met zeer veel genoegen in het Lale Pension. Lekker eten (vis!) en eigenaar Ali spreekt uitstekend Engels en kan je verder helpen met vervoer of wat dan ook. Als je maar weinig tijd hebt is Egirdir een prettige plek om te verblijven en wat stukken van de St. Paul Trail te verkennen.
Sütcüler (3700 inw.) ligt op een hoogte van 985 meter in de bergen en is een oase in een verder ruige bergwereld. Boek een hotelkamer aan de achterkant van Hotel Karacan en geniet van het overweldigende uitzicht over de bergen (en van de uitstekende baklava!) Sütcüler is niet groot, maar je hebt er diverse winkels, een geldautomaat, een kapper en sinds de technische universiteit van Busra hierheen verhuisde, wemelt het er van de studenten uit Istanbul, Busra en Izmir. Zij geven het stadje een jonge en vrolijke uitstraling, maar hun aanwezigheid zorgde aanvankelijk ook voor spanningen tussen de moderne en behoudende Turken: Sütcüler zou het decor kunnen vormen voor een prachtige film in het alternatieve circuit.
In de omgeving kun je overigens prima wandelen dus een rustdag moet je absoluut hier plannen. Op 9 april 2003 dwarrelde warme lucht vanaf zee over de bergen naar Sütcüler en bracht onmiskenbaar het begin van de lente!
* Perge
Eén van de beginpunten (voor ons eindpunt) van de St. Paul Trail. Lag ooit aan zee en was een welvarende, bloeiende Romeinse havenstad. Met wat fantasie zie je veel van die rijkdom nog terug. Romeinse baden (de baden in Rome zijn geïnspireerd op wat men hier zag), een winkelstraat met zuilen (de langste winkelstraat van alle oude steden, zegt men) en aan het eind van de winkelstraat de Acropolis met een beeld van de riviergod Kestros. Indrukwekkend en een grandioos startpunt. Wie naar het noorden kijkt ziet (in het voorjaar) besneeuwde bergen en daarvoor een uitgestrekte bollende vlakte. Over die vlakte gaat in eerste instantie de route.
Afkomstig uit een joodse familie uit de handelsstad Tarsos (Zuid Turkije) was Saulus, zijn oorspronkelijke naam, geneutraliseerd als Romeins staatsburger. Hij kreeg een opleiding in de tempelschool te Jeruzalem en was als jood streng van leer en overtuigd christenvervolger. Saulus zou aanwezig geweest zijn bij de steniging van Stevanus: die afvallige ketters (afgescheiden sekte van de joden) moesten maar eens flink aangepakt worden, vond Saulus. Op één van zijn strooptochten werd hij overvallen door donkere wolken en getroffen door een bliksem. Hij viel van zijn paard en werd op slag blind. Een stem beet hem toe: 'Saulus, Saulus, waarom vervolg je mij?' Verblind trok hij vervolgens Damascus in en vond onderdak in een huis met christenen. Na een dag of drie bij deze christenen in leer te zijn geweest, raakte Saulus overtuigd en keerde zijn zicht terug. De verbolgen joden beraamden een aanslag op Saulus, maar hij werd door christenen over de stadsmuur geholpen en vluchtte daarna de woestijn in. Na drie jaar van inkeer kwam hij terug in Jeruzalem, maar nu ontweken de christenen hem angstvallig omdat ze niet konden geloven dat deze voormalige christenvervolger nu een discipel geworden was. Daarbij komt dat Saulus er voorstander van was dat ook heidenen (onbesneden) christen konden worden. Dit feit werd gedeeld door Petrus en Jacobus en Barnabas. De weg voor de missiereizen en bekering lag nu open. Saulus veranderde zijn naam in Paulus (de Geringe).
Op één van zijn reizen is hij in Griekenland gearresteerd en overgebracht naar Rome om daar terecht gesteld worden onder keizer Nero. Als Romeins staatsburger werd hij onthoofd door het zwaard. Naar men zegt werd op dezelfde 29 juni ook Petrus berecht. Maar omdat Petrus Paulus in 'belangrijkheid' overschaduwd, heeft Paulus zijn dag op 25 januari gekregen.
De Lycian Way was de eerste langeafstandswandelroute van Turkije en kwam in 2000 gereed (zie Op Pad 2/2001 of in de LandenspecialTurkije). Drijvende kracht achter dit opmerkelijke project was Kate Clow die het idee instuurde voor een prijsvraag van de Turkse Garanti Bank. Ze won de wedstrijd, kreeg geld om de route uit te zetten, te markeren en van wegwijzers te voorzien. Geld was één, toestemming krijgen om überhaupt te beginnen was twee. Ze liep de deur van de verantwoordelijke ministeries plat om de noodzakelijke toestemmingen te krijgen, iets wat na een jaar lobbyen lukte. Bovendien kreeg ze, bij wijze van hoge uitzondering, de beschikking over militaire kaarten.
De route, 530 kilometer lang, loopt grofweg tussen Fethiye en Antalya en volgt de schitterende, maar grillige Lycische kust. Aan deze kust woonde in de 5e eeuw v Chr. een onafhankelijk en geïsoleerd, maar zeer welvarende volk: de Lyciërs. Met de komst van de Romeinen werd hun cultuur opgeslokt en herinnert slechts de geografische naam nog aan hun bestaan.
De route kent veel natuurlijke schoonheid, maar voert ook langs een groot aantal Romeinse, Byzantijnse en Lycische cultuurschatten zoals tempels, kerken en graven.
Kate Clow weet niet hoeveel wandelaars er per jaar over de Lycian Way gaan: 'In totaal zijn er wereldwijd zo'n 5000 wandelgidsen verkocht en minstens 50 georganiseerde groepen lopen jaarlijks een deel van de route. Twee Nederlanders hebben de hele route inmiddels gelopen en een paar Belgen hebben het tevergeefs per mountainbike geprobeerd, wat een beetje onzinnig is omdat grote delen van de route volstrekt ongeschikt zijn om te fietsen.'
Voor meer info over de Lycian Way op oppad.nl zie het infoblad van Luc Selleslagh en Roel van den Eijnde.
Het adres van de officiële website van de Lycian Way is: Lycian Way
Onmisbare adressen en informatie over de Saint Paul Trail
www.stpaultrail.com: De officiële website van de route
www.turkeytravelplanner.com: Informatieve site van Lonely Planetauteur Tom Brosnahan met nieuws over de saint Paul Trail
HeiligenNet: Informatie over de heilige Paulus
www.petrusenpaulus.nl: Idem
www.nomdundieu.com
BACK TO PRESS ARCHIVE
|
